نوه امام اعلام كرد: ما متاسفيم که هنوز برخي سايت ها عليه علي اشراقي مي نويسند. البته به آنها مي گوييم آستانه تحمل ما هم اندازه يي دارد، اگر کار را به جايي برسانند که اين تحمل تمام شود، شايد خيلي از پرونده هاي سياهي که وجود دارد را با راه اندازي يک سايت خبري به اعلام عموم برسانيم. (اعتماد)
در مواجهه با اين سخنان دو جور احساس به آدم دست مي دهد:
اگر آدم ساده لوحي باشيم مي گوييم: به به! چه نوه خوبي. چقدر محكم. چقدر تهديدگر. چقدر آرمانخواه. چقدر مدافع. چقدر به فكر مردم. چقدر بد شد كه نگذاشتند نه خودش نه برادرش كانديداي مجلس و رياست جمهوري و اينها شوند.
اما واقعاً اينگونه است؟ بعضيها (از قبيل اصلاح طلبان) به اشتباه، اسم جناحهاي ديگر را روي خودشان مي گذارند. اينها از هر محافظه كاري محافظه كارترند. اما يك حدي دارد اين محافظه كاري. آن حد هم منافع شخصي است. درست مثل رفتار اصلاح طلبان در روزهاي پاياني مجلس ششم. آنها كه در طول چهار سال هيچيك از مصوبه هايي كه در برنامه هاي انتخاباتيشان اعلام كردند تصويب نشد و ابتر ماند و اعتراض نكردند، يك دفعه وقتي ديدند پاي منافع شخصي خودشان هم به وسط آمده و عده اي به دادگاه احضار مي شوند و يك بلايايي دارد سر خودشان مي آيد شروع كردند به تحصن و استعفا و اين كارهاي بيحاصل كه ظاهراً نشان دهند خيلي محكم و استوارند و مبارز.
