فرزام نامه (farzam-naameh)

من با نظر امام جمعه مشهد موافقم. هيچ دليلي نداشت پرچمدار ايران در المپيك يك زن باشد. به چند دليل:

1-      هيچ كشوري پرچمش را دست ضعيفترين و رده پايين ترين ورزشكار اعزامي نمي دهد. اما ايران تا كنون 2 بار اين كار را كرده است. اين ژست بي مسمايي است. پرچمدار بايد معروفترين و بهترين ورزشكار كشور باشد. پرچمدار يك شخص فانتزي نيست! ما پرچمدار را با حمل كننده پلاكارد كشورها كه معمولاً دخترهاي قشنگي هستند كه لبخند گنده اي مي زنند اشتباه گرفته ايم!

2-      همه مي دانند در ايران زن و مرد برابر نيستند. همه هم مي دانند تا وقتي چنين قوانيني داريم زن و مرد برابر نخواهند شد. همه هم مي دانند اصلاً قرار نيست زن و مرد برابر شوند. هر قدر هم در خيابان زنان بدتر از مردان رانندگي كنند، هر چقدر هم مهريه هاي ميلياردي بگيرند، هر قدر فحشهاي بد ياد بگيرند يا سيگار بكشند، و هر قدر هم پرچم دستشان بگيرند و در المپيك رژه بروند، به چنين برابري نخواهند رسيد. پس اين هم يك ژست بيهوده است.

3-      ما هميشه فكر مي كنيم براي دنيا خيلي مهم هستيم! خيلي مركز توجه بين المللي هستيم. پس هميشه هر كاري بكنيم خيلي براي همه مهم است و انواع و اقسام تعابير از آن مي شود. اما مساله اينجاست كه اصلاً اينطور نيست ! در واقع ما چندان اهميتي نداريم. وقتي اهميت پيدا مي كنيم كه بزنيم شيشه همسايه را بشكنيم يا خودمان را با كله از ساختمان 10 طبقه پرت كنيم پايين. آن وقت است كه همه دور ما جمع مي شوند و نگاهمان مي كنند. حالا اين وسط كه همه جمع شده اند ما فكر فكل و كراوات هستيم كه ثابت كنيم خوش تيپيم! چرا؟ چون اشتباهاً فكر مي كنيم دليل جمع شدن مردم اين است كه ما مهم هستيم.

خلاصه من با نظر امام جمعه مشهد موافقم. گفتم كه بدونين! کلاً تا وقتی یک همچین طرز فکرهایی در مملکت تریبون دارند یک چنین ژستهایی راه به جایی نمی برند و بدتر رسوایمان می کنند. بیچاره آن زن ورزشکاری که این وسط بازیچه این ژستها و سیبل آن بد و بیراه ها شده !